Portal pełen informacji o starym kinie i ludziach filmu. Sprawdź teraz recenzję i rankingi filmów, życiorysy aktorów, poznaj ciekawostki i tajemnice kinematografii Stare kino, filmy, recenzje, rankingi - Portal filmowy OldCamera.pl - Portal pełen informacji o starym kinie i ludziach filmu. Dużą popularność zdobył jako autor i prowadzący cyklicznego programu "W starym kinie", w którym prezentował polskie filmy przedwojenne. - program ukazywał się na antenie TVP w latach 1967-99. W roku 2004 nawiązał współpracę z redakcją telewizji "Kino Polska" i w ten sposób powstał podobny cykl, "Seans w iluzjonie". Olga Gaertner17 sierpnia 2023 roku. „W starym kinie” emitowany był w latach 1967–1999 i stał się najdłużej nadawanym programem filmowym w polskiej telewizji. Jego prowadzący – Stanisław Janicki, został tym samym twarzą promocji przedwojennego kina. W latach 60. XX wieku nadeszła tzw. „Nowa Fala” w polskim filmie, a W starym kinie Ostateczna operacja Dramat historyczny W 1960 roku agenci Mosadu wytropili i ujęli w Buenos Aires Adolfa Eichmanna - zbrodniarza wojennego, głównego koordynatora i wykonawcę planu eksterminacji Żydów. Poza tym do programu dołączone są gotowe zasady kodowania rezystorów i kondensatorów. Program ten jest najlepszym obecnie programem w swej kategorii. Komputerowy Słownik Elektroniki .zip. Program przydatny nie tylko dla początkujących elektroników, po rozpakowaniu ma ponad 60 MB. Plik Rosyjski katalog diod.pdf na koncie użytkownika W cyklu „W starym kinie” omawiamy filmy z okresu klasycznego kina hollywoodzkiego, które godne są Waszej uwagi. Dziś skupimy się na „Zabójstwie”, filmie noir z 1956 roku w reżyserii Stanleya Kubricka. IfTpNSt. Olga Gaertner „Jeśli czegoś nie wypada, to nie wypada!” – grzmiała niania Mammy w melodramacie wszechczasów Przeminęło z wiatrem (1939). Za rolę surowej, ale wielce empatycznej niani – niewolnicy z amerykańskiego Południa, aktorka otrzymała Oscara w 1940 roku. Była tym samym pierwszą Afro-amerykanką, która zdobyła statuetkę. Życie Hattie McDaniel ani wcześniej ani później,nie było łatwe. Aktorka zmagała się z wieloma kłopotami w życiu osobistymi oraz powszechnym wówczas problemem segregacji rasowej, który występował nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale ponieważ Hattie tam właśnie żyła i pracowała – spotykała się z nim na co dzień. Hattie McDaniel przyszła na świat w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej 10-go czerwca 1895 roku w Wichita, które kilka lat wcześniej zdobyło prawa miejskie w stanie Kansas i była najmłodszym z trzynaściorga dzieci pary byłych niewolników. Jej matka Susan Holbert (1850–1920) śpiewała pieśni religijne, natomiast ojciec Henry McDaniel (1845–1922), walczył w wojnie secesyjnej z 122 oddziałem United States Colored Troops, która to formacja stanowiła ponad 20% sił Unii, czyli tryumfujących w wojnie domowej, północnych wojsk. Hattie szybko odkryła w sobie talent literacki. Bardzo dobrze szło jej ubieranie zdarzeń w słowa, więc postanowiła, że zacznie pisać teksty do piosenek, które później sama wykonywała. Młodziutka, bo dopiero piętnastoletnia dziewczyna, poślubiła w tym czasie pianistę Howarda Hickmana. Ślub odbył się 19 stycznia 1911 roku w Denver w Kolorado. Małżeństwo nie trwało jednak długo, ponieważ jej mąż zmarł w 1915 roku. W latach 1920–1925 pojawiła się wraz z zespołem profesora George’a Morrisona Melody Hounds na tournée najbardziej popularnej czarnej grupy tamtych lat, w Denver. To był właśnie ten moment, kiedy otrzymała swój „wielki numer” i stała się rozpoznawalna. W połowie lat dwudziestych Hattie rozpoczęła karierę radiową, śpiewając z Melody Hounds dla stacji KOA, istniejącej i nadającej do dziś. Wówczas była już ponownie mężatka, lecz jej drugi mąż, George Langford, zmarł z powodu rany postrzałowej w styczniu 1925 r. Ich małżeństwo trwało bardzo krótko. W latach 1926–1929 wokalistka, nagrywała swoje utwory również dla Okeh Records i Paramount Records w Chicago. W 1932 roku przyszedł wreszcie czas na kino. W westernie The Golden West, Hattie znowu zagrała pokojówkę, jednak ta właśnie rola przyniosła jej dalsze propozycje i niejako stanowiła furtkę do większej kariery filmowej. Kolejną była kreacja pokojówki/manicurzystki w Nie jestem aniołem (I’m not an Angel) (1933) u boku Mae West i Cary’ego Granta. Film okazał się ogromnych sukcesem przynosząc dochody w wysokości 2,3 miliona dolarów. Po tym filmie zagrała z Shirley Temple i Lionellem Barrymore w Małym pułkowniku (1935), ale pierwszą poważniejszą rolę otrzymała nieco wcześniej od reżysera Johna Forda w filmie Judge Priest (1934). Grała tam rolę ciotki u boku Willa Rogersa. Ścieżka dźwiękowa do tego filmu, to głównie utwory wykonywane przez Hattie. Później nadal otrzymywała role pokojówek, ale zawsze w doborowym towarzystwie. W 1935 roku wystąpiła u boku Jean Harlow i Clarka Gable w filmie Chińskie morza (China Seas) (1935) wytwórni MGM. Clark zauważył charakterystyczną Afro-amerykankę i to podobno dzięki niemu kilka lat później Hattie otrzyma swoją rolę życia. Wcześniej spotkali się na planie filmowym jeszcze raz w 1937 roku w produkcji Saratoga. Gable’owi partnerowała wówczas jego stała partnerka filmowa Jean Harlow, której ten film, był już ostatnim. Zapowiedzi jego premiery zbiegły się w czasie z przedwczesną śmiercią młodziutkiej aktorki. Jean odeszła w wieku 26 lat, ale na pewno ona i Hattie polubiły się bardzo. McDaniel przyjaźniła się z najpopularniejszymi hollywoodzkimi gwiazdami tamtych lat. Jej łagodne usposobienie i pozytywna aura przyciągała do siebie i tych wielkich i tych mniejszych. W tym gronie byli Joan Crawford, Tallulah Bankhead, Bette Davis, Shirley Temple, Henry Fonda, Ronald Reagan, Olivia de Havilland i rzeczony wcześniej Clark Gable. Mniej więcej w tym czasie była także krytykowana przez członków czarnej społeczności za role, które zaakceptowała – jej bohaterki były głównie pokojówkami pod rozkazami „panów” o jasnym kolorze skóry. Wiadomym było, iż Murzynka, która zdobywa coraz większą popularność i jednocześnie gra wyłącznie pokojówki, kreuje niepotrzebny stereotyp, który wspiera podział narzucony dotychczas przez białą społeczność. Kiedy w 1938 roku MGM ogłosiło nabór do obsady melodramatu wszechczasów, na podstawie dopiero co ukończonej powieści autorstwa Margaret Mitchell pt. Przeminęło z wiatrem, wytwórnia przeżyła prawdziwy szturm zainteresowanych kandydatek i listów polecających. Swoją pokojówkę – Elizabeth McDuffie, do roli Mammy zgłosiła nawet Eleonore Roosvelt. Reżyser David O. Selznik do roli Rhetta Butlera brał pod uwagę tylko dwóch aktorów: Gary’ego Coopera albo Clarka Gable, który wówczas był u szczytu popularności. Ponieważ Cooper miał inne zobowiązania, angaż otrzymał Gable. Aktor miał również duży wpływ na dobór reszty obsady. Namówił Hattie, aby przyszła na zdjęcia próbne i aktorka uczyniła to, przy czym zjawiła się tam w stroju pokojówki i z miejsca zaskarbiła sobie sympatię ekipy. Wówczas sprawa była już jasna! Hattie McDaniel już na zawsze stała się Mammy, pokojówką najbardziej kapryśnej i odważnej córki plantatora z Południa, Scarlett O’Hary. Walczyła również o swoją postać w filmie, wobec czego usunięto wiele rasistowskich akcentów i scen. Czy dziś możemy sobie wyobrazić kogoś innego w tej roli? Także podczas oficjalnej premiery w Atlancie w dniu 28 grudnia 1939 roku, na wyraźne wskazanie Selznicka, zdjęcia Hattie znalazły się w materiałach promocyjnych filmu, z czym wówczas wielu dystrybutorów miało problem, ponieważ wcześniej usunięto ją – osobę czarnoskórą – ze wszystkich plakatów. Wszelkie przeciwności i trudy zaowocowały niebywałym wydarzeniem: za rolę Mammy, McDaniel otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej i jednocześnie była pierwszą czarnoskórą kobietą, która otrzymała statuetkę, a także przeszła do historii jako pierwsza Afroamerykanka, która została w ogóle nominowana do tej nagrody. „Kochałam Mammy – mówiła McDaniel. – Myślę, że ją zrozumiałam, ponieważ moja babcia pracowała na plantacji podobnej do Tary”. Jej rola w Przeminęło z wiatrem zaniepokoiła niektórych białych na Południu. Pojawiły się skargi, że w filmie Mammy zbytnio spoufalała się ze swoimi białymi właścicielami i niekiedy pozwalała sobie na zbyt wiele. Niektórzy krytycy uważali, że McDaniel nie tylko przyjęła taki stan rzeczy, ale także w swoich wypowiedziach do prasy, zgodnych ze stereotypami w ówczesnym Hollywood, dostarcza paliwa dla krytyków tych, którzy walczyli o prawa obywatelskie Afro-amerykanów. Przyznanie nagród Akademii Filmowej, odbyło się po raz dwunasty w restauracji Coconut Grove w hotelu Ambassador, w Los Angeles. Poprzedził go bankiet. Louella Parsons, amerykańska felietonistka, pisała o tej nocy dnia 29 lutego 1940 roku tak: „Hattie McDaniel zdobyła złotego Oscara dzięki znakomitej roli Mammy w Przeminęło z wiatrem. Wzruszenie dławiło nasze gardła, gdy Hattie podeszła do platformy i wzięła złote trofeum. Ona sama miała twarz rozpaloną, a honor ten przyjęła jednym z najlepszych przemówień, jakie kiedykolwiek padły przed obliczem Akademii”. Hattie wraz z jej ochroniarzami, musieli siedzieć przy oddzielonym stole na przeciwległej ścianie sali, dużo dalej niż inni goście. Jej „biały” agent, William Meiklejohn, siedział przy tym samym stole. W hotelu obowiązywała surowa polityka no-blacks, ale wyjątkowo wówczas McDaniel skorzystała z „łaski” organizatorów. W filmie Takie nasze życie z 1942 r. W reżyserii Johna Hustona, z udziałem Bette Davis i Olivii de Havilland, McDaniel po raz kolejny zagrała pomoc domową, ale w konfrontacji z problemami rasowymi, gdy jej syn, student prawa, został niesłusznie oskarżony o nieumyślne spowodowanie śmierci. Film poruszał istotne problemy społeczne i jest do dziś ważna pozycją w amerykańskiej kinematografii. W następnym roku McDaniel zagrała w filmie wytwórni Warner Bros Thank Your Lucky Stars z Humphreyem Bogartem i Bette Davis. Hattie po raz trzeci wyszła za mąż za Jamesa Lloyda Crawforda, sprzedawcę nieruchomości. Ślub odbył się 21 marca 1941 r. w Tucson w Arizonie. Według biografów aktorki, McDaniel w 1945 roku zwierzyła się felietonistce Heddzie Hopper, że jest w ciąży. Zaczęła kupować ubranka dla dzieci i założyła nawet mini przedszkole w swoim domu. Jej plany zostały zniszczone, kiedy okazało się, że jest to ciąża urojona. Hattie popadła w depresję. Z Crawfordem rozwiodła się w 1945 roku, po czterech i pół latach małżeństwa. Crawford był zazdrosny o jej sukces w karierze. Groził nawet żonie, że popełni samobójstwo. Aktorka szybko pocieszyła się po nieudanym małżeństwie i poślubiła Larry’ego Williamsa, dekoratora wnętrz, 11 czerwca 1949 r. w Yuma w Arizonie, ale rozwiodła się z nim w 1950 r. Zeznała wówczas, że ich pięć miesięcy razem zepsuły „kłótnie i wieczne kłopoty”. McDaniel zeznała ponadto, że jej mąż próbował sprowokować niechęć całej obsady do niej, jej audycji radiowych, w których brała udział oraz w każdy inny sposób także ingerował w jej pracę. To był czas, kiedy nawet po zakończeniu wojny niewiele zmieniło się w jej karierze. Dostawała nadal role pomocy domowych, jednak pozostała też aktywna w radiu i telewizji, stając się pierwszą czarną Amerykanką, która wystąpiła w swoim własnym programie radiowym, w serialu komediowym Beulah, który okazał się strzałem w dziesiątkę, a McDaniel zarabiała 2 000 dolarów tygodniowo! Ale serial był kontrowersyjny. W 1951 r. Armia Stanów Zjednoczonych zaprzestała nadawania Beulah w Azji, ponieważ żołnierze narzekali, że serial utrwalał negatywne stereotypy czarnych mężczyzn jako bezbronnych i leniwych oraz ingerował w zdolność afroamerykańskich wojsk do wykonywania ich misji. Właśnie wtedy też McDaniel dowiedziała się, że ma raka piersi. Wiosną 1952 r. była już zbyt słaba, aby pracować. Została wówczas zastąpiona przez Louise Beavers. Dramatyczną sytuację potęgowało schorzenie serca, które ostatecznie przyczyniło się do skierowania aktorki do szpitala w Temple, w stanie półkrytycznym. Wyszła stamtąd w październiku, by odzyskać zdrowie w domu. United Press napisało 3 stycznia 1951 r., że „Hattie wykazała «niewielką poprawę w jej wyleczeniu z łagodnego udaru»”. McDaniel zmarła na raka piersi w wieku 57 lat 26 października 1952 r. w szpitalu na terenie Motion Picture House w Woodland Hills w Kalifornii. W jej pogrzebie uczestniczyło tysiące żałobników. Hattie przygotowywała się na to odejście. W swojej ostatniej woli napisała: „Pragnę białej trumny i białego całunu, białych gardenii w moich włosach i rękach, razem z białym kocem gardenii i poduszką czerwonych róż”. Cały artykuł możecie Państwo przeczytać w kwartalniku „Stare Kino” nr 4-6 (2018). Rusza kolejna edycja wieczornych pokazów filmowych nad bydgoskim Balatonem. Już od 8. lipca w każdy piątek mieszkańcy zobaczą francuskie, hiszpańskie, a także amerykańskie projekcje – a wszystko pod gołym niebem. Pomysł na kino plenerowe zrodził się w głowach samych bydgoszczan. Jak wygląda repertuar? Tego dowiesz się z treści naszego artykułu. Kino plenerowe nad Balatonem wzbudziło sensację wśród mieszkańców osiedla Bartodzieje i okolic w zeszłe wakacje. Projekt zrealizowany został dzięki Bydgoskiemu Budżetowi Obywatelskiemu, w którym to mieszkańcy sami zgłaszają swoje propozycje i decydują jak zmieni się nasze miasto. W tym roku bydgoszczanie po raz kolejny postanowili oddać swój głos na kontynuacje wieczornych projekcji filmowych. - Kino plenerowe nad Balatonem odbywa się już po raz drugi - mówi Adam Dziura z Rady Osiedla Bartodzieje, pomysłodawca projektu – Tak jak w zeszłym roku, rozłożony zostanie duży ekran, projektor i nagłośnienie. Mieszkańcom udostępnionych zostanie 100 leżaków, a także teren trawiasty, gdzie znajdzie się miejsce, by obejrzeć film na kocach plażowych ( z doświadczenia wiemy, że wiele osób korzysta właśnie z tej opcji). Wstęp jest oczywiście bezpłatny. Łącznie zaplanowanych jest 7 nagrodzonych na licznych festiwalach filmowych projekcji, głównie produkcji europejskiej. Pierwszy z tytułów – hiszpański thriller pt. „Anioł” startuje w najbliższy piątek. Opowiada on historię 20-letniego seryjnego mordercy z Buenos Aires – Carlosa Robledo Puch’a. Obok mrożącego krew w żyłach kryminału znalazły się również: francusko-belgijska komedia – „Czym chata bogata”, „Twarz anioła”, „Hiszpański temperament”, „Minari” a także francuski dramat - „Klub Jimmiego” i amerykański thriller - „Obraz pożądania”. Wszystkie pokazy rozpoczynają się o godz. 21. Projekcje potrwają do 19 sierpnia. - Zapraszamy nie tylko mieszkańców osiedla Bartodzieje, ale i wszystkich bydgoszczan – dodaje pomysłodawca projektu. - Wspomnę też, że w Starym Fordonie, w okresie wakacyjnym również funkcjonować będzie kino plenerowe, do którego gorąco zapraszam wszystkich mieszkańców. Wszystkie dodatkowe informacje na temat wakacyjnych projekcji nad Balatonem znajdziecie na profilu organizatora w social mediach. Kino plenerowe w Starym Fordonie będzie natomiast czynne od 16. lipca do końca sierpnia w każdą sobotę o na Polu Piknikowym od strony ul. Sabały. Słynna scena z amerykańskiego filmu E. Portera Napad na ekspres Edwin Porter i David W. Griffith to dwa najważniejsze nazwiska początków filmu amerykańskiego. Dzięki nowatorskim rozwiązaniom i autorskiej wizji obaj przeszli do historii kina. Edwin Porter – twórca filmowej dramaturgii i kinowych emocji Edwin Porter był operatorem Thomasa Edisona i to on jest uważany za twórcę tak zwanego montażu dramaturgicznego (określenie J. Płażewskiego). W Życiu amerykańskiego strażaka (1902), przedstawiającym uratowanie matki z dzieckiem z płonącego domu, Porter posłużył się montażem jako elementem budowania nastroju i wywoływania emocji u widza. Metoda ta szczególnie doszła do głosu w słynnym Napadzie na ekspres (1903). Fabuła rozgrywała się tu w kilku miejscach akcji, a do historii przeszło zbliżenie rewolweru wycelowanego wprost w widza. To Edwin Porter jako pierwszy w historii kina doszedł do wniosku, że widzowie potrzebują podczas seansu doświadczać autentycznych emocji, a nie jedynie oglądać poruszające się obrazy. Jemu zawdzięczamy zatem pomysł na fabuły obfitujące w sensacyjne zwroty akcji. Właśnie w takim stylu utrzymany jest wspomniany Napad na ekspres, w którym reżyser pokazał obrabowanie pociągu przez szajkę przestępców. Porter sfilmował również pościg za bandytami i ich uśmiercenie. Film ten uznaje się zatem nie tylko za początek kina sensacyjnego i westernowego, ale także za inaugurację kina fabularnego. W późniejszym okresie Edwin Porter kręcił dłuższe utwory, jak np. Hrabia Monte Christo (1912), Więzień zamku Zenda (1913), a także filmy z Mary Pickford – W powozie biskupa (1913) i Tess z krainy burz (1914). Warto także wspomnieć o eksperymentach Portera z trójwymiarowym obrazem. Za pomocą tej metody pokazał bowiem wodospad Niagara. David Griffith – twórca filmowej fabuły i aktorstwa filmowego Lillian Gish, muza filmów D. Griffitha Film amerykański zbudował swój język na dziełach Davida Warka Griffitha, uważanego za pierwszego świadomego artystę kina. W dziełach tego reżysera akcja przypomina płynną narrację XIX-wiecznej powieści: jest wielotorowa, obfituje w retrospekcje, a napięcie buduje się głównie poprzez zastosowanie montażu synchronicznego (różne wydarzenia rozgrywają się w tym samym czasie). W historii kina zapisały się szczególnie dwa filmy Griffitha: Narodziny narodu (The Birth of a Nation, 1915) o wojnie secesyjnej oraz Nietolerancja (1916). Jako sztandarowy przykład mistrzowskiego montażu synchronicznego można przytoczyć zakończenie Nietolerancji, kiedy rodzina Cameronów uwięziona w małej chatce jest atakowana przez Murzynów, a jednocześnie z pomocą pędzi Ku-Klux-Klan (uwaga: film jest niesłychanie rasistowski !). Cokolwiek by jednak nie sądzić o Davidzie Griffithie, jego dokonania w dziedzinie konstruowania filmowej fabuły mają charakter epokowy. To on nauczył kino, jak opowiadać świat za pomocą obrazów, odkrył znaczenie psychologicznej konstrukcji postaci i wykorzystał potencjał realizmu. Można nawet widzieć w jego filmach nawiązania do malarstwa realistycznego. Co więcej, Griffith jako pierwszy potrafił płynnie zastosować zmienność planów – zbliżeń i planów ogólnych. Zwrócił dużą uwagę na sposób komponowania kadru, a więc dostrzegł rolę scenografii, kostiumów i rekwizytów. Olbrzymim osiągnięciem Davida Griffitha w kontekście historii kina było również porzucenie teatralnej gry aktorskiej, z przesadną gestykulacją i mową ciała na rzecz aktorstwa typowo filmowego, jak najbardziej imitującego codzienne ludzkie zachowania. Była to jedna z przyczyn wielkiej popularności filmów tego reżysera w I i II dekadzie XX wieku. Serca publiczności Griffith zdobył przede wszystkim jako autor melodramatów z Lillian Gish, jak np. Złamana lilia (Broken Blossom, 1919). Reżyser potrafił w nich wykorzystać wszystkie środki kina, by stworzyć obrazy poruszające i autentyczne. Jakie są najlepsze filmy w historii kina? Klasyki filmowe muszą znaleźć się w takich rankingach. Amerykański Instytut Filmowy sporządził, jak co roku, listę najlepszych amerykańskich filmów w historii kina. 100 Zobacz galerię Onet Pierwsze miejsce, już po raz drugi, zajął klasyk Orsona Wellesa "Obywatel Kane", wyprzedzając "Ojca chrzestnego", "Casablankę", "Przeminęło z wiatrem", czy "Wściekłego byka". Są to bez wątpienia najlepsze filmy w historii. Chyba nie ma osoby, która by się z tym nie zgodziła. AFI przygotowało listę po raz 10. Lista, w skład której wchodzą nieśmiertelne klasyki kina, sporządzana w drodze głosowania krytyków filmowych, historyków i znawców kina, uchodzi w świecie przemysłu za jedną z najbardziej prestiżowych. Zobacz całą setkę najlepszych filmów! 1/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Amerykański Instytut Filmowy sporządził, jak co roku, listę najlepszych amerykańskich filmów w historii kina. Pierwsze miejsce, już po raz drugi, zajął klasyk Orsona Wellesa "Obywatel Kane", wyprzedzając "Ojca chrzestnego", "Casablankę", "Przeminęło z wiatrem", czy "Wściekłego byka". AFI przygotowało listę po raz 10. Sporządzana w drodze głosowania krytyków filmowych, historyków i znawców kina, uchodzi w świecie przemysłu za jedną z najbardziej prestiżowych. 2/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 2. - "Ojciec chrzestny" 3/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 3. - "Casablanca" 4/100 Zupełnie odmienieni Onet Robert De Niro Robert De Niro w filmie "Wściekły byk". Do tej roli aktor musił przytyć prawie 30 kilogramów. Jego poświęcenie zostało nagrodzone statuetką Oscara. 5/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 5. - "Deszczowa piosenka" 6/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 6. - "Przeminęło z wiatrem" 7/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 7. - "Lawrence z Arabii" 8/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 8. - "Lista Schindlera" 9/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 9. - "Zawrót głowy" 10/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 10. - "Czarnoksiężnik z krainy Oz" 11/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 11. - "Światła wielkiego miasta" 12/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 12. - "Poszukiwacze" 13/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 13. - "Gwiezdne wojny" 14/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 14. - "Psychoza" 15/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 15. - "2001: Odyseja kosmiczna" 16/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 16. - "Bulwar Zachodzącego Słońca" 17/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 17. - "Absolwent" 18/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 18. - "Generał" 19/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 19. - "Na nabrzeżach" 20/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 20. - "To wspaniałe życie" 21/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 21. - "Chinatown" 22/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 22. - "Pół żartem, pół serio" 23/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 23. - "Grona gniewu" 24/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 24. - " 25/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 25. - "Zabić drozda" 26/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 26. - "Pan Smith jedzie do Waszyngtonu" 27/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 27. - "W samo południe" 28/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 28. - "Wszystko o Ewie" 29/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 29. - "Podwójne ubezpieczenie" 30/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 30. - "Czas Apokalipsy" 31/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 31. - "Sokół maltański" 32/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 32. - "Ojciec chrzestny II" 33/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 33. - "Lot nad kukułczym gniazdem" 34/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 34. - "Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków" 35/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 35. - "Annie Hall" 36/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 36. - "Most na rzece Kwai" 37/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 37. - "Najlepsze lata naszego życia" 38/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 38. - "Skarb Sierra Madre" 39/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 39. - "Doktor Strangelove, lub jak przestałem się martwić i pokochałem bombę" 40/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 40. - "Dźwięki muzyki" 41/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 41. - "King Kong" 42/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 42. - "Bonnie i Clyde" 43/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 43. - "Nocny kowboj" 44/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 44. - "Filadelfijska opowieść" 45/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 45. - "Shane" 46/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 46. - "Ich noce" 47/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 47. - "Tramwaj zwany pożądaniem" 48/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 48. - "Okno na podwórze" 49/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 49. - "Nietolerancja" 50/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 50. - "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia" 51/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 51. - "West Side Story" 52/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 52. - "Taksówkarz" 53/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 53. - "Łowca jeleni" 54/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 54. - " 55/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 55. - "Północ - północny zachód" 56/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 56. - "Szczęki" 57/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 57. - "Rocky" 58/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 58. - "Gorączka złota" 59/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 59. - "Nashville" 60/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 60. - "Kacza zupa" 61/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 61. - "Podróże Sullivana" 62/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 62. - "Amerykańskie graffiti" 63/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 63. - "Kabaret" 64/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 64. - "Sieć" 65/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 65. - "Afrykańska królowa" 66/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 66. - "Indiana Jones: Poszukiwacze zaginionej arki" 67/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 67. - "Kto się boi Virginii Woolf?" 68/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 68. - "Bez przebaczenia" 69/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 69. - "Tootsie" 70/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 70. - "Mechaniczna pomarańcza" 71/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 71. - "Szeregowiec Ryan" 72/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 72. - "Skazani na Shawshank" 73/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 73. - "Butch Cassidy i Sundance Kid" 74/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 74. - "Milczenie owiec" 75/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 75. - "W upalną noc" 76/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 76. - "Forrest Gump" 77/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 77. - "Wszyscy ludzie prezydenta" 78/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 78. - "Dzisiejsze czasy" 79/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 79. - "Dzika banda" 80/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 80. - "Apartament" 81/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 81. - "Spartakus" 82/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 82. - "Sunrise" 83/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 83. - "Titanic" 84/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 84. - "Swobodny jeździec" 85/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 85. - "Noc w operze" 86/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 86. - "Pluton" 87/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 87. - "Dwunastu gniewnych ludzi" 88/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 88. - "Drapieżne maleństwo" 89/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 89. - "Szósty zmysł" 90/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 90. - "Lekkoduch" 91/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 91. - "Wybór Zofii" 92/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 92. - "Chłopcy z ferajny" 93/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 93. - "Francuski łącznik" 94/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 94. - "Pulp Fiction" 95/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 95. - "Ostatni seans filmowy" 96/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 96. - "Rób, co należy" 97/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 97. - "Łowca androidów" 98/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 98. - "Yankee Doodle Dandy" 99/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 99. - "Toy Story" 100/100 Najlepsze filmy w historii kina Onet Miejsce 100. - "Ben-Hur" Data utworzenia: 26 czerwca 2007 00:30 To również Cię zainteresuje Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Znajdziecie je tutaj. Lata 50. i 60. to bardzo charakterystyczny okres w modzie i designie. Stąd nawet dziś do tych dwóch dekad wracamy z sentymentem. W tym rankingu zebrałam najlepsze filmy, których akcja rozgrywa się w tym czasie. Znalazły się w nich pozycje, które najlepiej oddają styl tych dwóch dekad. Filmów, których akcja rozgrywa się w latach 50. i 60., jest naprawdę dużo. Dla współczesnych filmowców często jest to okres sentymentalnych powrotów. Jest to w końcu czas przed cyfrową i internetową rewolucją, kiedy jeszcze nikomu nie śniło się ani o telefonach komórkowych, ani komputerach personalnych. Był to okres w historii, gdzie tradycyjne struktury społeczne wciąż się trzymały mocno, choć już widać było spękania. Rewolucja obyczajowa zbliżała się wielkimi krokami, do tego rodził się ruch praw człowieka, który już niedługo miał znieść segregację rasową. Jednocześnie był to czas ekonomicznej prosperity – powojenny boom trwał w najlepsze. Moda i design mogły się więc swobodnie rozwijać, dzięki czemu w tych dekadach wykształcił się charakterystyczny styl, do którego z nostalgią wracamy do dziś. Filmy i seriale rozgrywające się w latach 50. i 60. to zarówno dramaty, jak i komedie, ale niemal zawsze o silnym zabarwieniu obyczajowym. Poruszają więc rozmaite aspekty życia. Wszystkie zgromadzone poniżej filmy doskonale oddają nastrój i styl tamtych lat z jego optymizmem, ale też skostniałą obyczajowością. Zdecydowanie wszystkie są warte obejrzenia. Zobacz także: Najlepsze filmy kostiumowe. Piękne stroje z różnych epok na ekranie NAJLEPSZE FILMY i SERIALE OSADZONE W LATACH 50. i 60. 17. Do diabła z miłością (Down with love, 2003) Na początek dość lekka w wyrazie komedia romantyczna. Główną bohaterką jest młoda kobieta o polsko brzmiącym nazwisku – Barbara Novak (Renée Zellweger). Jest ona autorką bestsellerowej książki „Do diabła z miłością”, która przekonuje, że kobiety nie potrzebują mężczyzn ani do zaspokojenia seksualnego, ani finansowego. Barbara ma w Nowym Jorku udzielić wywiadu dla prestiżowego męskiego magazynu „Know”. Dziennikarzem jest znany kobieciarz, w którego wcielił się Ewan McGregor. Jego celem jest skompromitowanie młodej pisarki. Kostiumy i scenografia tego filmu zasługują na szczególną uwagę. 16. Była sobie dziewczyna (An Education, 2009) Następna propozycja to utrzymany w dużo spokojniejszym tonie film, ale wciąż o miłości. Tutaj bohaterką jest 16-latka, która zakochuje się w dwa razy starszym mężczyźnie. Okazuje się jednak, że związek ten spotyka się z aprobatą otoczenia i rodziców. Wręcz jest zachęcana do zrezygnowania z edukacji i oddania się roli żony. W latach 60. wciąż rola kobiet w Wielkiej Brytanii była sprowadzana do bycia żoną i matką, a „złapanie” bogatego męża miało być szczytem ambicji. Młodziutka Jenny na własnej skórze przekona się, że nie tędy droga. 15. Daleko od nieba (Far from Heaven, 2002) Ten film jest oparty na innej produkcji filmowej – „Wszystko na co niebo zezwala” z 1955 roku. Tam zamożna wdowa z przedmieść zakochuje się w młodym ogrodniku, przez co został odrzucona przez swoje kręgi towarzyskie. Twórcy „Daleko od nieba” poszli jeszcze dalej. Tutaj główna bohaterka również zakochuje się w ogrodniku, ale na domiar złego w czarnoskórym. Do tego wciąż ma męża, choć odkrywa, że geja. Co istotne, obraz jest doksologie wystylizowany, klimat lat 50. perfekcyjnie oddany. 14. Buntownik bez powodu (Rebel Without a Cause, 1955) Ten film to absolutna klasyka lat 50. i jednocześnie kolejny film o wyłamywaniu się z obowiązujących norm. Głównym bohaterem jest młody chłopak, który dusi się w lukrowanej rzeczywistości amerykańskich przedmieść. Sprawia kłopoty wychowawcze, jednak nikt tak naprawdę nie rozumie skąd się one biorą. James Dean wykreował tu niezapomnianą postać, która stała się symbolem kinowego buntownika. 13. Kochankowie z księżyca (Moonrise Kingdom, 2012) Wes Anderson słynie z zamiłowania do mocno wystyfont-size: 12pt;">10. Suburbicon (2017) Film George’a Clooneya rozgrywa się na początku lat 50., czyli okresie budowania amerykańskich przedmieść jakimi je znamy dzisiaj. Tytułowy Suburbicon to nazwa nowo powstającego osiedla, który ma być rajem na ziemi. Okazuje się jednak, że raj ma wiele ciemnych zakamarków. Kiedy bowiem na osiedle sprowadza się pierwsza czarnoskóra para, sąsiedzi robią wszystko, aby zatruć im życie. Tymczasem za płotem dochodzi do zbrodni. Ten film jest satyrą na życie na przedmieściach, ale też obłudę życia. 9. Dreamgirls (2006) Czas na muzyczną propozycję. Tym razem przenosimy się do Chicago lat 60. Trzy młode, czarnoskóre dziewczyny starają się przebić w przemyśle muzycznym. Na jednym z konkursów dostrzega je pewien manager, który postanawia pomóc dziewczynom. Cała historia jest luźno oparta na losach zespołu Supremes. Stanowi doskonały obraz muzycznej sceny tamtego okresu. 8. Carol (2015) Tym razem trafiamy do Nowego Jorku lat 50. „Carol” to historia zakazanej miłości. Tytułowa bohaterka jest zamożna, ma męża i wielki dom pod miastem. Nie jest jednak szczęśliwa, gdyż ukrywa swoją prawdziwą naturę. Jej serce zaczyna bić mocniej, gdy zakochuje się w młodej ekspedientce i razem wyruszają w podróż. Jest to smutny obraz obyczajowości połowy XX wieku, który krępował ludzi odbiegających od przyjętych norm. Jednocześnie film stanowi niezwykle wysmakowaną i stylową podróż do tamtego okresu. 7. Powiększenie (Blow Up, 1966) Ten film to absolutna klasyka lat 60. Głównym bohaterem jest fotograf mody, Thomas. Jest bogaty, egoistyczny i całkowicie przekonany, że praca czyni go nowoczesnym, światowym artystą. Tymczasem w jego studiu zjawia się Jane, która żąda wydania zdjęć pary kochanków, którą Thomas z ukrycia sfotografował w parku. Na coraz to większych powiększeniach mężczyzna znajduje zwłoki. Jest to film, który spodoba się nie tylko fanom kryminalnych zagadek, ale także mody drugiej połowy lat 60. 6. Marvelous Mrs. Maisel (2017-) Czas na kolejny serial. Główną bohaterką jest młoda mężatka z dobrego domu, żydówka i matka dwójki dzieci. W jej perfekcyjnym życiu następuje gwałtowny zwrot – mąż odchodzi do kochanki. Kobieta jednak postanawia stawić czoła nowej rzeczywistości. Przeprowadza się do rodziców, podejmuje pracę po raz pierwszy w swoim życiu i postanawia spróbować swoich sił jako komik. Serial jest źródłem znakomitego humoru, a przy okazji stanowi wspaniały obraz przełomu lat 50. i 60. Zapewne jest to obraz mocno wyidealizowany, ale niezwykle przyjemny dla oka. 5. Brooklyn (2015) Film „Brooklyn” również opowiada o kobiecie, która próbuje się odnaleźć w nowej dla siebie rzeczywistości. W latach 50. młoda dziewczyna opuszcza swoją rodzinną Irlandię i wyrusza do Ameryki, by szukać szczęścia w Nowym Jorku. Początkowo ma duże problemy z aklimatyzacją. Wszystko się zmienia, kiedy poznaje sympatycznego Włocha. Gdy życie zaczyna nabierać barw, musi wracać do domu, aby podjąć ważną decyzję. Film ma urzekający klimat i wiele subtelności. 4. Mad Men (2007-2115) Ten serial sprawił, że świat tak bardzo się zakochał w latach 50. i 60. Opowiada o losach pracowników agencji reklamowej. Jest to świat pełen szyku, ale też niepozbawiony problemów. Serial przedstawia także zmiany obyczajów amerykańskiego społeczeństwa, które nastąpiły na początku lat 60. Wszystko to w doskonale skrojonych garniturach i wśród designerskich mebli w duchu mid-century modern. 3. Śniadanie u Tiffany’ego (Breakfast at Tiffany’s, 1961) Na tej liście jest niewiele filmów, które faktycznie zostały nakręcone w latach 50. i 60. Jednym z wyjątków jest „Śniadanie u Tiffany’ego”. Jest to bez wątpienia obraz kultowy, który zawładnął zbiorową wyobraźnią. Do tego styl Holly Golightly od momentu premiery jest kopiowany przez miliony kobiet na całym świecie. Trudno znaleźć produkcję, która miała tak wielki wpływ na modę. 2. Służące (The Help, 2011) Z Nowego Jorku przenosimy się na południe Stanów Zjednoczonych lat 60., gdzie kolonialny porządek trwał zatrważająco długo. Młoda dziennikarka opisuje w swojej książce życie czarnoskórych służących w domach bogatych i uprzywilejowanych. Publikacja wywołuje skandal w „wyższych sferach”, a opisanym służącym przywraca godność. Historia jest inspirowana prawdziwymi zdarzeniami. Jest barwnie odmalowanym obrazem amerykańskiego południa w okresie wielkich przemian społecznych. 1. Samotny mężczyzna (Single Man, 2009) Na podium jest film, który potrafi widza zaczarować. Jest to historia profesora, geja, który mierzy się z samotnością po stracie ukochanego. Mieszka w urzekającym domu, ma stylową garderobę, przyjaciół i dobrą posadę. W jego życiu nie ma jednak szczęścia, nie może się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Jest samotny. Jednak Tom Ford – reżyser filmu – odmalował jego samotność w wyjątkowo piękny sposób, wręcz pociągający. Jest to bez wątpienia jednen z najbardziej stylowych filmów w ogóle, a bez wątpienia najbardziej stylowy rozgrywający się w latach 60.

w starym kinie filmy amerykańskie